Հարուկի Մուրակամի․ Զոմբին

Թարգմանությունը` Մերի Շարոյանի

Նրանք քայլում էին այն ճանապարհով, որն անցնում էր գերեզմանատան մոտով: Խավար կեսգիշեր էր: Անգամ մառախուղ էր բարձրացել: Իհարկե, չէին ցանկանում այս ուշ ժամին անցնել հենց այդ ճանապարհով: Բայց հանգամանքները ստիպեցին: Ամուր բռնած միմյանց ձեռքերը` նրանք արագորեն առաջ էին անցնում:

—Կարծես Մայքլ Ջեքսոնի տեսահոլովակում լինենք,— շշնջաց աղջիկը:
— Ահա, հիմա գերեզմանաքարը կշարժվի,- փռթկացրեց տղան:
Հենց այդ պահին ինչ-որ տարօրինակ ձայն լսվեց, կարծես մի ծանր բան շարժվեց: Նրանք կանգնեցին և իրար դեմքի նայեցին:
Տղան ծիծաղեց:
—Հիմարություն: Վախենալու բան չկա: Ճյուղ կոտրվեց: Երևի, քամուց:
Բայց այդ գիշեր քամի չկար:
Նե* կուլ տվեց թուքը և նայեց շուրջբոլորը: Վատ կանխազգացում ուներ:
Զոմբի կա:
Բայց ոչինչ չէր երևում: Վերակենդանացած դիակների ոչ մի հետք: Նրանք անցան առաջ:
Աղջկան թվաց, թե տղայի դեմքին գծագրվեց դաժան արտահայտությունը:
— Ինչո՞ւ ես այդքան անշնորհք քայլում,- հանկարծակի հարցրեց նա:
— Ե՞ս,—զարմացավ աղջիկը—Մի՞թե անշնորհք է:
— Ահավոր է:
— Իսկապե՞ս:
— Ոտքերդ կարծես անիվ լինեն:
Աղջիկը կծեց շրթունքը: Գուցե, նա ճիշտ է: Բայց դա չի նշանակում, որ դեմքին պետք է ծիծաղի:
Ոչինչ չասաց: Սիրում էր այդ տղային և նա էլ սիրում էր իրեն: Հաջորդ ամսին կամուսնանան: Ի՞նչ իմաստ ունի վիճելը նման փոքր բաների պատճառով:
Գուցե ոտքերը մի քիչ ծուռ են, հետո՞ ինչ:
— Կյանքումս առաջին անգամ եմ ծուռ ոտքերով կնոջ հետ հանդիպում:
— Հա՞,—տանջահար ժպիտով արտաբերեց նե:
Միգուցե, նա հարբա՞ծ է: Բայց այսօր ընդհանրապես չի խմել:
— Բացի դա, քո ականջի մեջ երեք խալ կա: Պատկերացնո՞ւմ ես:
— Ի՞նչ ես ասում: Եվ ո՞ր ականջիս մեջ:
—Աջ: Աջ ականջիդ մեջ երեք այլանդակ խալ կա:
— Դուրդ չե՞ն գալիս խալերը:
—Ատում եմ: Երկրի վրա էնպիսի մարդ չկա, ում դրանք դուր կգան:
Աղջիկն ավելի ուժեղ կծեց շրթունքը:
—Քո թևատակերից մեկ-մեկ հոտ է գալիս,— շարունակեց նա: – Դա ինձ արդեն վաղուց է նյարդայնացնում: Եթե ամռանը ծանոթանայիք, երևի չէինք էլ սկսի հանդիպել:
Նե հոգոց հանեց: Հետո հեռացրեց իր ձեռքը նրա ձեռքից:
— Քեզ չի՞ թվում, որ արդեն ավելորդություններ ես խոսում: Սա չափազանց է: Դու երբեք քեզ…
— Վերնաշապիկիդ օձիքն էլ կեղտոտ է: Ու դու սա հագել ես: Ինչո՞ւ ես էդքան փնթի:
Բարկությունից աղջիկը ոչինչ չէր կարողանում ասել:
— Չէ, դու լսիր: Քեզ ասելու լիքը բան ունեմ: Ծուռ ոտքերը, քրտնող թևատակերը, կետոտ օձիքը և ականջի խալերը ընդամենը մի մասն են: Ընդհանրապես, ինչո՞ւ ես քեզ չսազող ականջօղեր կրում: Անբարոյականի տեսք ունես: Բայց չէ, նույնիսկ դրանք ավելի համեստ ականջօղ են կրում: Մնում էր քթիդ փիրսինգ անես: Գիտես, կսազի կրկնակզակիդ: Հա, կրկնակզակի մասին: Մորդ մոտ ոնց որ խոզի կզակ լինի: Համ էլ խռխռում է խոզի պես: Մի քսան տարուց դու էլ էտպիսին կդառնաս: Երկուսդ էլ շատ եք զխտկվում: Ծպծպացնելով: Խոզերի նման: Հերդ ընդհանրապես ահավոր է: Նույնիսկ մարդավարի գրել չգիտի: Վերջերս ծնողներիս նամակ էր ուղարկել, մերոնք մեռան ծիծաղից: Երևի տարրական դպրոցն էլ չի ավարտել, չէ՞: Ինչ ահավոր ընտանիք եք…
Կեղտից եք դուրս եկել: Սաղիդ պետք է բենզինով վառել: Ճարպոտ եք, լավ կվառվեք:
—Եթե այդքան դուրդ չեմ գալիս, ինչո՞ւ ես ինձ ամուսնության առաջարկ արել:
Նա դրան ոչինչ չպատասխանեց:
Հետո գոռաց.
«Խոզ»
— Մի բան էլ, էն, ինչ- որ ունես ոտքերիդ արանքում, ահավոր է: Ես համակերպվել եմ և գործս խելոք անում եմ, բայց ոնց որ էժանագին ձգած ռեզին լինի: Էտպիսի բան ունենայի, կմեռնեի ամոթից: Ու կարևոր չի, ինչ մահով: Ուղղակի կսատկեի, քանի որ դրանով ապրելը խայտառակություն է:
Աղջիկը հուսահատված նայեց նրան:
— Ինչպես ես համարձակվում…
Այդ պահին տղանդ բռնեց գլուխը: Դեմքը ցավից ծամածռվեց և նա սկսեց եղունգներով քերել այտոսկրերի մաշկը:
—Ինչ ցավոտ է,- ասաց նա ,- Գլուխս պայթում է:
— Քեզ հետ ամեն ինչ կարգի՞ն է,- հարցրեց աղջիկը:
— Կարգի՞ն: Էլ չեմ դիմանում: Մաշկս պոկվում է, վառվում:
Նե դիպավ նրա դեմքին: Տաք էր, կարծես կրակով վառվելիս լիներ: Աղջիկը փորձեց տրորել այստոսկրերի, բայց մաշկը սկսեց թափվել: Երևաց կարմիր հարթ միսը: Նե հետ ցատկեց:
Նա կանգնեց, քմծիծաղ տվեց և սկսեց պոկել մաշկը: Աչքի խնձորակները կախ ընկան: Քիթը վերածվեց երկու մութ փոսի: Չքացան շրթունքերը, երևացին ատամները:
— Այսքան ժամանակ քեզ հետ էի, որ ուտեմ խոզի մսի նմանվող միսդ: Քեզ թվում է, քեզ հետ շփվել կարելի է ուրիշ բանի համա՞ր: Նույնիսկ դա՞ չես հասկանում: Դեբի՞լ ես, ինչ է: Դեբիլ, դեբիլ, հահահա…
Մսակտորը վազեց նրա հետևից: Աղջիկը վազում էր ամբողջ ուժով: Բայց փախչել մսակտորից չկարողացավ: Գերեզմանատան կողքին նա բռնեց նրա վերնաշապիկի օձիքը:
Նե ճչաց…
Նրան տղամարդ էր գրկել:
Կոկորդը չորացել էր:
Տղան ժպտալով նայում էր նրան:
— Ի՞նչ պատահեց: Վատ երա՞զ տեսար:
Նե բարձրացավ մահճակալից, զննեց շրջակայքը: Նրանք լճակի մոտ գտնվող հյուրանոցում էին: Աղջիկը թափահարեց գլուխը:
— Ես գոռո՞ւմ էի:
—Հա, – ծիծաղելով պատասխանեց նա,- Զարհուրելի ճիչ էր: Երևի բոլորը լսել են ու մտածել, որ էստեղ սպանություն է կատարվում:
— Կներես,- ասաց աղջիկը:
— Ոչինչ, վա՞տ երազ էր:
— Չես էլ պատկերացնում, թե ինչքան:
— Կպատմե՞ս:
—Չեմ ուզում,- հակառակեց աղջիկը:
— Բայց լավ կլինի, որ պատմես: Դողդ կանցնի:
—Հիմա չէ: Հետո կպատմեմ:
Որոշ ժամանակ նրանք լռում էին: Նե հենել էր գլուխը տղայի մերկ կրծքին: Հեռվում լսվում էր գորտերի կռկռոցը: Կրծքի տակից տղայի սիրտը զարկում էր դանդաղ և համաչափ:
— Լսիր, մի բան եմ ուզում քեզ հարցնել,-հիշելով` ասաց աղջիկը:
— Ինչի՞ մասին:
— Իմ ականջի մեջ խալեր կա՞ն:
—Խալե՞ր: Էն երեք զզվելի խալի մասի՞ն ես հարցնում:
Աղջիկը փակեց աչքերը:
Ամեն ինչ շարունակվում էր:

Реклама

Կարծիք ավելացնել

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

w

Connecting to %s

%d такие блоггеры, как: