Tag Archive | Սկարլետը

Միայնակ Սկարլետը․․․

Ձեռքս եմ առնում գրիչս, մի թուղթ պոկում 96 էջանոց տետրից, ( նրա ետին շապիկի վրա գրվածը միայն կարող է հուշել այդ տետրի 96 էջանոց լինելու մասին)։  Առաջին տողից էլ վեր գրում եմ ՝ «Մենակություն»։ Այդ ընթացքում մտածում եմ, ո՞րն է լինելու հաջորդ տառը, բառը կամ նախադասությունը։ Ասում են սկզբից է դժվար, հետո հո չես գրում, որ տետրից միայն շապիկն է մնում։

«Սկարլետ» մակնիշի՝ թերթերից զուրկ, այդ տետրը ինձ հիշեցրեց անփոր, սպիտակ թևերով աղավնու ։ Թևերը գետնին անշարժ ընկած են, ինչպես Սկարլետը։ Սակայն վերջինս թուղթ է և չի շնչել ու չի շնչոմ։ Սպիտակ և արյունոտ թևերն էլ չեն շնչում, որովհետև քիթ չունեն, սակայն մի ժամանակ շնչել են, երբ պարոն մսագործ Սկարլետը դեռ չեր թափել նրա փորը։ Սկարլետն էլ էր միայնակ, աղավնին էլ, տետրն էլ, բոլո՛րը․․․ Բոլորն էլ մի օր միայնակ են մնում, հայացքը հառում արևին և միանգամից փախցնում՝ երկյուղելով, որ այդ շիկացած գդալը եռման ջուր կլցնի երկու արևանման գնդերի խորքում,  որոնք Լուսնի և Արևի հերթափոխի պես անընդմիջելի կբացվեն ու կփակվեն։  Ես ու մսագործ Սկարլետը իրար նման ենք։ Նա մորթեց աղավնուն, իսկ ես՝ 96 էջանոց «Սկարլետ» ֆիրմայի տետրին։ Սկարլետը ցանկանում էր թռչել, իսկ ես՝ գրել։  Տենչում էր թռչել, որ մենակության թակարդը չընկնի, կամենում էի գրել, որ մտքերս ինձ միայնակ չթողնեն։ Բայց «փորաթափը» չկարողացավ թռչել՝ թևերն էին փոքր, իսկ թերթերին քշեց մենակության հևքը ։

Սկարլետը լուռ նստած էր աթոռին։ Անշնչացածը թևերը ընկած էին ուղիղ նրա առջև։ Կիսալուսնաձևը և մթաշաղաղ աչքերը հետևում էին հրեշտականման թևերին, որ հանկարծ մարմին չառնեն և թռչեն։  Սկարլետը խորասուզված էր մտքերի թռիչքի մեջ։  Սպանդանոցում լռություն էր, միայն հոգիներն էին շրջում, փնտրում իրենց մարմինները։ Լռություն էր․․․ Ոչ մի ձայն․․․ Միայն պատերն էին գոռում ու աղաղակում։  Ճաքեր էին գոյացել, և թվում էր՝ պետք է փլուզվեն, հոգիները ազատություն կստանան և կարտաքայլեն, իսկ անկենդան թևերը մարմին և հևք կստատան, կթռչեն առ երկինք։ Սակայն պատերը միայն գոռում էին և ճաքճքում, բայց չէին քանդվում։  Սկարլետը ուզում էր լացել, թևերից ալ արյուն էր կաթում, և պոկում էր էջերը․․․