Tag Archive | Վիտալի

Միայնակ Սկարլետը․․․

Ձեռքս եմ առնում գրիչս, մի թուղթ պոկում 96 էջանոց տետրից, ( նրա ետին շապիկի վրա գրվածը միայն կարող է հուշել այդ տետրի 96 էջանոց լինելու մասին)։  Առաջին տողից էլ վեր գրում եմ ՝ «Մենակություն»։ Այդ ընթացքում մտածում եմ, ո՞րն է լինելու հաջորդ տառը, բառը կամ նախադասությունը։ Ասում են սկզբից է դժվար, հետո հո չես գրում, որ տետրից միայն շապիկն է մնում։

«Սկարլետ» մակնիշի՝ թերթերից զուրկ, այդ տետրը ինձ հիշեցրեց անփոր, սպիտակ թևերով աղավնու ։ Թևերը գետնին անշարժ ընկած են, ինչպես Սկարլետը։ Սակայն վերջինս թուղթ է և չի շնչել ու չի շնչոմ։ Սպիտակ և արյունոտ թևերն էլ չեն շնչում, որովհետև քիթ չունեն, սակայն մի ժամանակ շնչել են, երբ պարոն մսագործ Սկարլետը դեռ չեր թափել նրա փորը։ Սկարլետն էլ էր միայնակ, աղավնին էլ, տետրն էլ, բոլո՛րը․․․ Բոլորն էլ մի օր միայնակ են մնում, հայացքը հառում արևին և միանգամից փախցնում՝ երկյուղելով, որ այդ շիկացած գդալը եռման ջուր կլցնի երկու արևանման գնդերի խորքում,  որոնք Լուսնի և Արևի հերթափոխի պես անընդմիջելի կբացվեն ու կփակվեն։  Ես ու մսագործ Սկարլետը իրար նման ենք։ Նա մորթեց աղավնուն, իսկ ես՝ 96 էջանոց «Սկարլետ» ֆիրմայի տետրին։ Սկարլետը ցանկանում էր թռչել, իսկ ես՝ գրել։  Տենչում էր թռչել, որ մենակության թակարդը չընկնի, կամենում էի գրել, որ մտքերս ինձ միայնակ չթողնեն։ Բայց «փորաթափը» չկարողացավ թռչել՝ թևերն էին փոքր, իսկ թերթերին քշեց մենակության հևքը ։

Սկարլետը լուռ նստած էր աթոռին։ Անշնչացածը թևերը ընկած էին ուղիղ նրա առջև։ Կիսալուսնաձևը և մթաշաղաղ աչքերը հետևում էին հրեշտականման թևերին, որ հանկարծ մարմին չառնեն և թռչեն։  Սկարլետը խորասուզված էր մտքերի թռիչքի մեջ։  Սպանդանոցում լռություն էր, միայն հոգիներն էին շրջում, փնտրում իրենց մարմինները։ Լռություն էր․․․ Ոչ մի ձայն․․․ Միայն պատերն էին գոռում ու աղաղակում։  Ճաքեր էին գոյացել, և թվում էր՝ պետք է փլուզվեն, հոգիները ազատություն կստանան և կարտաքայլեն, իսկ անկենդան թևերը մարմին և հևք կստատան, կթռչեն առ երկինք։ Սակայն պատերը միայն գոռում էին և ճաքճքում, բայց չէին քանդվում։  Սկարլետը ուզում էր լացել, թևերից ալ արյուն էր կաթում, և պոկում էր էջերը․․․

Ուսուցիչ և ոչ միայն

«Մասնագիտական փորձառություն» նախագծի շրջանակներում այսօր՝ 27․09․13թ, կրթահամալիրի սովորողներ Վիտալի Գրիգորյանը և Ավետիս Հարությունյանը այցելեցին «Վեմ» ռադիոկայան՝ մասնակցելու «Ծնողական ժողով» հաղորդաշարին։ Հաղորդմանը ներկա էին նաև այլ կրթական հաստատությունների սովորողներ․ «Այբ» ավագ դպրոցից՝ Ստելլա Ստեփանյանը, «Փոքրիկ իշխան» կրթահամալիրից՝ Վիկտորիա Բոյակչյանը և Երևանի բժշկական քոլեջից՝ Էդուարդ Հակոբյանը։ Հաղորդումը վարում էր Իզաբելլա Ալեքսանյանը, թեման՝ «Ուսուցիչ և ոչ միայն»։ Խոսեցինք սովորող-ուսուցիչ հարաբերությունների մասին, ո՞վ է այսօրվա ուսուցիչը, ինչպիսի՞ն է նա, ինչպիսին կցանկանայինք տեսնել ուսուցչին և այլն։ Ներկայացրինք նաև «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրի օրինակը, թե ինչ նվաճումների է հասել սովորող-ուսուցիչ հարաբերություններում։ Հաղորդումը կարող եք լսել 101.6 հաճախականությամբ, Հոկտեմբերի 4-ին, ժամը 17։00-ին, իսկ կրկնությունը՝ շաբաթ, ժամը`12։00-ին և 22։00-ին:

Այլընտրանքային ուսուցում ֆեյսբուքում

Բոլորն էլ գիտեն, որ սոցցանցերը՝ հատկապես Ֆեյսբուքը, բացի ընկերների հետ շփվելուց վերածվել է ավելի մեծ տիրույթի: Այսօր սոցցանցերը օգտագործելով կարող եք շատ գիտելիքներ ձեռք  բերել և մասնավորապես Ֆեյսբուքը համարում եմ այլընտրանքային կրթության աղբյուրներից մեկը: «Կինո ասեք նայեմ» խումբը ստեղծելուց վայրկյաններ անց բավականին մեծ արձագանք եղավ և խումբը համալրեցին հարյուրավոր մասնակիցներ: Խմբի հաջողությունից գայթակղված,  որոշեցի բացել մեկ այլ խումբ, սակայն այս անգամ ոչ թե ֆիլմերի, այլ գրքերի մասին: «Գիրք ասեք՝ կարդամ» խումբը նույնպես համալրվում է մասնակիցներով և արդեն խմբում կան 700-ից ավելի օգտատերեր: Այստեղ դուք կարող եք առաջարկել գրքեր կամ ընթերցել խմբի մասնակիցների կողմից առաջարկված գրքերը: Լինում են բազմաթիվ քննարկումներ տարբեր թեմաներով:  Խմբում կարող եք հարցեր առաջադրել, խորհուրդ հարցնել խմբի անդամներից, նույնիսկ կարող եք կատարելագործել ձեր իմացած  օտար լեզուն (կարդալով օտարալեզու լավագույն գրքերը, որոնք առաջարկում են խմբի անդամները) և այլն:  Այս մի քանի օրվա ընթացքում ինձ համար առանձնացրել եմ մի քանի փաստ.

1.Հայ դասականներից ամենաշատը սիրում են Ալեքսանդր Շիրվանզադեին (Պարույր Սևակը զիջել է դիրքերը )) )

2. Էլեկտրոնային գրքեր կարդալը չեն սիրում

3. Հայ ժամանակակից գրողների ընթերցում են, բայց՝ քչերը

4. Ավելի շատ նախընտրում են ընթերցել արտասահմանյան գրականություն

Այսօր որոշել եմ կիսվել ձեզ խմբում տեղադրված մի նյութի հետ: «Գիրք ասեք՝ կարդամ» խմբի մասնակիցները գրել են լավագույն մեջբերումները գրքերից: Կարծում եմ սա ևս օգտակար կլինի կողմնորոշվելու համար, թե ի՞նչ գիրք կարելի է ընտրել ընթերցելու համար:

Կանգ առ ակնթարթ, որքան գեղեցիկ ես դու:

Գյոթե «Ֆաուստ»

Կույր աչքը կների, բայց կույր սիրտը չի ների:

Մուրացան «Գևորգ Մարզպետունի»

Ինչ երջանկություն է, որ ժամանակը խեղդում է մեր մեջ վրեժխնդրության տենչը, ու խլացնում է զայրույթի ու զզվանքի դրդապատճառները:

Շառլոթ Բրոնտե «Ջեյն Էյր»

Երբ մեզ հարվածում են առանց պատճառի, մենք պետք է ավելի ուժեղ հարվածով պատասխան տանք, և այն էլ այնպիսի մեծ թափով, որպեսզի մարդիկ այլևս մեզ վրա ձեռք չբարձրացնեն:

Շառլոտ Բրոնտե «Ջեյն Էյր»

Կանացի խելքից պարադոքսալ ոչինչ չկա:

Լերմոնտով «Մեր ժամանակների հերոսը»

Երբեմն մեկ բառն ավելի ջերմ կարող է հնչել, քան բառերի մի ամբողջ բազմություն:

Շառլոտ Բրոնտե «Ջեյն Էյր»

Հարգանքը լրացնում է այն բացը, որ պիտի լիներ սերը:

Լև Տոլստոյ «Աննա Կարենիննա»

Անսահման մեծահոգություն է, երբ մարդիկ ուրիշներին են տալիս այն, ինչ հենց իրենց է անհրաժեշտ:

Օսկար Ուայլդ «Դորիան Գրեյի դիմանկարը»

Այն մարդկանց տանջանքների մեջ, որոնք այլևս սիրելի չեն, միշտ ինչ-որ ծիծաղելի բան կա:

Օսկար Ուայլդ «Դորիան Գրեյի դիմանկարը»

Ինչ-որ պահի դուք ոչինչ չունեք, իսկ հաջորդ պահին ունեք ավելին, քան կարող եք ընդունել:

Պաուլո Կոելյո «Տասնմեկ րոպե»

Շարունակիր ինքդ քո փնտրտուքները, ահա թե ինչ է պետք քեզ, ձգտիր ամեն օր թեկուզ մեկ քայլով մոտենալ:

Ռիչարդ Բախ «Ջոնաթան Լիվինգսթոն անունով ճայը»

Երկինքը տեղ չէ և ոչ էլ ժամանակ։ Երկինքը կատարելության հասնելն է։

Ռիչարդ Բախ «Ջոնաթան Լիվինգսթոն անունով ճայը»

Սիրահարվածությունը սկսվում է նրանից, որ մարդ խաբում է ինքն իրեն և ավարտվում է նրանով, որ նա խաբում է ուրիշին:

Օսկար Ուայլդ  «Դորիան Գրեյի դիմանկարը»

Կանայք աննման տաղանդ ունեն իրենց զգացումներն արտահայտելու` առանց չափազանց ուժեղ բառեր գործադրելու. նրանց պերճախոսությունները հատկապես շեշտի, շարժուձևի, կեցվածքի ու նայվածքների մեջ է:

 Օնորե դ’Բալզակ «Երեսնամյա կինը»

Տառապող մարդկանց մոտ զարգացած է ինչ-որ ներքին տեսողություն. նրանք լիովին և ճիշտ կարդում են միմյանց մտքերը ու միատեսակ են ընդունում տպավորությունները:

Օնորե դ’Բալզակ «Երեսնամյա կինը»

Սիրտն ունի իր սեփական հիշողություները:

Օնորե դ’Բալզակ «Երեսնամյա կինը»

Երիտասարդները ցանկանում են հավատարիմ մնալ, բայց չեն կարողանում, ծերերը փորձում են դավաճանել, բայց ի վիճակի չեն:

Օսկար Ուայլդ  «Դորիան Գրեյի դիմանկարը»

Դուք հավատում եք այն բոլորին, ինչ ասվում է այս աշխարհում,և ոչ թե նրան, ինչ արվում է այնտեղ:

Ալֆրեդ դը Մյուսե «Դարի զավակի խոստովանությունը»

Քաղաքակրթությունը գործում է բնությանը հակառակ:

Ալֆրեդ դը Մյուսե «Դարի զավակի խոստովանությունը»

Իսկական հիմարը նա է,ով կյանքում գեթ մի անգամ ցանկանում է ճշմարտությունն իմանալ կնոջից:

Ալֆրեդ դը Մյուսե «Դարի զավակի խոստովանությունը»

Անկախ նրանից` ով ես դու և ինչ ես անում, եթե իսկապես մի բան ցանկանում ես ,հասնում ես դրան, քանի որ այդ ցանկությունը հղացվել է տիեզերքի հոգում:

Պաոլո Կոելյո «Ալքմիկոսը»

Ամբողջ աշխարհում բացարձակապես չկա մի բան, որ մարդկանց ստիպի սիրել
իրենց նմաններին:

Ֆ.Մ. Դոստաևսկի «Կարամազով Եղբայրներ»

Մարդիկ սխալմամբ կարծում են, թե սերն իրենց ամբողջական է դարձնում: Աշխարհով մեկ փնտրում եմ Պլատոնի հնարած՝ իրենց կեսին: Բայց ես հո գիտեմ, որ դա այդպես չէ: Ես հո գիտեմ, որ դու ամբողջական էիր մինչև էս պատմության մեջ ընկնելը: Ու սերը քեզ ամբողջականություն չի հաղորդում, ընդհակառակը՝ քեզ մասերի է բաժանում: Դու ամբողջական էիր, դու հերմետիկ փաթեթավորված էիր ու հանկարծ քեզ հերձեցին: Քո ամբողջականության մեջ ներխուժեց մի օտար մարմին՝ Նա:

Կես տարի դու փորձում էիր այն քեզ ձուլել: Ու դու չես վերադարձնի երբեմնի ամբողջականությունը, քանի դեռ չես ազատվել նրանից, այդ օտար մարմից: Կամ դու նրան կվանես, կամ այն կձուլվի քեզ, բայց այնպես, որ քեզ կկործանի, քանի որ այլ կերպ ձուլվել նա պարզապես ունակ չէ:

Ֆիլիպ Ռոթ. «Մեռնող Կենդանի»

Հավատ և կուրություն, կամ ռոմանտիկ հայերը և ռեալիստ թուրքերը

Հավատ և կուրություն: Թերևս բառիմաստական և բառակազմական ակնհայտ տարբերությամբ, այս բառերը պատմական համատեղ կյանք վարող, հայերիս ենթագիտակցության մեջ մտած երևույթներ են: Չնայած սովորական հավատացյալի համար հեչ էլ նման չեն, ու առնվազն քար կնետի նրա վրա, ով փորձի այս բառերի մեջ նմանություն գտնել, բայց, ավա՜ղ, իրականությունից չես փախչի: Читать далее…

И был вечер, и было утро, կամ…

Ինչ հետաքրքիր է խոսել ներկայի մասին: Հմմ… Սա իզուր տեղը չասեցի: Դասագրքերում գրված է անցյալի մասին, իսկ տիեզերագիտության մեջ` մեկ-մեկ էլ ապագայի մասին: Ինչպիսի՞ երջանկություն, արդեն կարող եմ խոսել ներկայի մասին. քննադատել, կոտրել, ստեղծել… Читать далее…